Opis rysunku chłopca w wieku 6 lat.

Rysunek przedstawia rakiety, jedna przygotowuje się do startu, a druga już wyleciała. Cel wylotu – nieokreślona przestrzeń - został zaznaczony dosyć zdecydowanie niebieskim kolorem na samej górze. Można postawić hipotezę, że dziecko chciałoby oderwać się od konkretnej przyziemnej rzeczywistości i przejść na poziom autosterowania, czyli samodzielności podejmowania decyzji, wyborów itp.

Pomimo, że przestrzeń ta jest nieznana, to mocno przyciąga, prawdopdobnie tym, że można pozbyć się ciężaru skomplikowanych, uwikłanych sytuacji i zdarzeń, kontroli i sterowania. Chłopiec uwidacznia to w rysunku rusztowania, obok rakiety stojącej na ziemi. Rakieta pełna energii – intensywnie pokolorowana z kreskami o mocnym nacisku – gotowa jest, by wyruszyć, lecz trzyma ją połączenie z rusztowaniem. Połączenie jest dosyć słabe, nie zdoła utrzymać wyrywającej się rakiety, lecz jeśli tak się stanie, to rusztowanie legnie w gruzach. Jest ono jednak na tyle ważne – wysokość prawie równa rakiecie, wypracowane równoległości kresek, mocne naciski kredką w pionach – że trzeba jeszcze poczekać.

Całość rysunku umieszczona po lewej stronie kartki, tak że prawa połowa zawiera tylko niebo. Można pokusić się o interpretację, że chłopczyk koncentruje się na teraźniejszości i nie buduje perspektywy w czasie przyszłym. Jest to jak najbardziej naturalne w wieku 6 lat. W tym wieku korzysta się bardziej z marzeń, niż planowania.

Kolorystyka intensywna, mocno zaznaczone kreski świadczą prawdopodobnie o wysokiej wrażliwości ecmocjonalnej dziecka. Świadczyć mogą również o potrzebie zaznaczania granic, które wzmacniają proces budowania własnej identyfikacji i niezależności. Jest to szczególnie ważne, gdy posiada się rodzeństwo z niewielką różnicą wieku od 1 do 2 lat.

Należy również podkreślić falliczny kształt wszystkich obiektów, co jest charakterystyczne dla wczesnego okresu budowania własnej tożsamości – w tym seksualnej.

Chłopczyk posiada braciszka młodszego o 1,5 roku, który nie tylko dogania go w różnych umiejętnościach, ale rownież przewyższa np. w rysowaniu. Bracia chodzą do jednego przedszkola, wspólnie na różne zajęcia, gdzie młodszy braciszek wypada zwykle lepiej.

W sytuacjach konfliktowych autor naszego rysunku wycofuje się z płaczem, ma żal do wszystkich i poczucie krzywdy. Chciałby wtedy gdzieś uciec, schować się.

 Sytuacje zadaniowe typu szkolnego są dla niego trudne, stara się ich unikać. Można rownież zauważyć zachowania o charakterze regresywnym – chęć bawienia się i przytulania na poziomie dziecka młodszego.