Dziewczynka, 7 lat.

Rysunek kolorowy, rozbudowany w treść i formę. Pierwszoplanowe postacie przebrane są w kostiumy bajkowych postaci, gdzie świat fantazji jest otwary, wieloznaczny, daje przestrzeń i możliwości dalszych kreacji.

Świat fantazji stanowi tło postaci. Zdecydowanie odróżnia się od lewej części rysunku, gdzie obiekty są jasno określone – wielkomiejskie zabudowania wieżowców. Budynki mają ciemne okna, smutne, choć mogą przyciągać barwami fasady. Można zbudować hipotezę, że kryje się w tych budynkach świat dorosłych, ich obowiązków i trudności, które dla dziecka mogą być mało zrozumiałe, odbierają mu czas i uwagę rodziców. Są jednak ciekawe. Jest to świat, na który dziewczynka nie ma wpływu. Lepiej więc uciec w fantazję, gdzie wszystko jest możliwe, gdzie ma się wpływ na własne decyzje i wybory. To daje dziecku poczucie bezpieczeństwa.

Fantazje w tle są nieokreślone, krestka swobodna, zróżnicowana w liniach, granice pomiędzy obiektami rozmyte, dają dużo do myślenia. Jest tam również dużo przestrzeni – miejsca nie nasycone kolorem, czekają na propozycje. Rysunek uwzględnia perspektywę, daje poczucie czasu.

Pierwszoplanową postacią jest czarny kot, który patrzy prosto w oczy, choć ma maseczkę na oczach. Wygląda to tak, jakby chciał sprowokować jakiś kontakt, chciał coś powiedzieć, ale jednocześnie nie mógł, nie miał śmiałości. Woli się ukrywać za maską. Może woli być obserwatorem i samodzielnie wyciągać wnioski.

Druga postać oddalona od kota jest weselsza w kolorystyce, uśmiechu, zadziornych kucykach, nawet maska na oczach prowokuje uśmiech. Może to jest tak, że obie postacie reprezentują tą samą osobę. Pierwsza, to ta, która najczęściej występuje – nieśmiała, nieufna, z poczuciem zagrożenia w kontaktach społecznych. Natomiast ta druga, postępująca z tyłu – otwarta, chętna do kontaktów, ciekawa świata. Niesie w ręku koszyczek – może coś niesie by dać innym, może chciałaby coś dostać, by włożyć do środka. Jest gotowa do wzajemnej wymiany.

Obie postacie mają swój duplikat w formie małego dzidziusia – dziecka na ręku. Kot trzyma w prawym ręku małego kotka, postać z tyłu ma maluszka unoszącego się nad lewą ręka. Wydaje się, że mały kotek jest wystawiany jako forma obronna – wygodnie czasami schronić się za zachowaniami małego dziecka – “patrzcie na niego, nie na mnie”. Natomiast drugiej postaci, ten mały dzidziuś nie jest już tak potrzebny. Może fruwać blisko, by go złapać w razie potrzeby, ale może sobie  również odfrunąć.

Na niebie świeci słońce, płyną lekkie chmury. Słońce świeci nad częścią fantazyjną – tam jest więcej radości i nadziei. Świeci bardziej nad postacią kota –  cała głowa kota jest jak zamaskowane słońce, co stwarza pozytywną perspektywę i motywację do działania.

Wszystko to świadczy o wysokiej inteligencji dziewczynki, jej wrażliwości emocjonalnej, ale również o wysokim poziomie lęków społecznych, które mogą blokować jej rozwój.