Koleżanka ma ładniejsze piersi

Wiek nastoletni porównywanie ciał, atrakcyjności oraz powodzenia 

Wiek nastoletni to trudny okres zarówno dla młodzieży jak i dla ich rodziców. Jak pisał jeden z wielkich psychologów rozwojowych – Ericson, jest to okres kryzysu tożsamości, ze względu na to, że następuje gwałtowne dojrzewanie psychiczne i fizyczne. Pojawiają się nowe wzorce, a sam nastolatek stoi przed pytaniem, kim ja tak naprawdę jestem? Wie i czuje, że nie jest już dzieckiem, ale nie jest też traktowany jako dorosły. W tym czasie młody człowiek odczuwa też potrzebę przynależności do grupy. Odnalezienie akceptacji przez grupę jest podstawą odnalezienia swojego miejsca na ziemi. Zmiany hormonalne jakie zachodzą w ciele nastolatka powodują zwiększenie wrażliwości na problemy związane z identyfikacją seksualną. Jest to czas niecierpliwego oczekiwania na pojawienie się cech potwierdzających przynależność do własnej płci. Wszystkim tym zmianą towarzyszy również duża chwiejność emocjonalna, spowodowana pojawieniem się coraz większej ilości emocji złożonych.

W tym okresie często zdarza się, że emocje negatywne przeważają nad pozytywnymi, najczęstszymi czynnikami są właśnie zmiany w obrębie własnego ciała, spadek samooceny, czy mała popularność wśród rówieśników. Należy dodać, że u dziewcząt w tym okresie emocje negatywne są bardziej nasilone i trwalsze niż u chłopców. Jak wynika z amerykańskich badań prowadzonych przez Rosenblum, Lewis w 2004 r. - dziewczęta są także, bardziej podatne na zranienie i ujawniają gorszy nastrój.

Wszystkie te zmiany powodują potrzebę porównywania się nastolatek między sobą, sprawdzania która z nich „jest już kobietą”, a która jeszcze dziewczynką. Biust u nastolatki, (często i u dorosłych kobiet) jest powodem wielu kompleksów. Począwszy od tego kiedy zaczął się pojawiać (za wcześnie/ za późno) oraz jakich jest rozmiarów – obie te cechy są bardzo subiektywnie oceniana przez dziewczyny. Jednocześnie należy pamiętać, że żyjemy w kulturze zachodniej, gdzie ideał kobiety jest dość jasno określony i powszechnie dostępny w mediach a nastolatki bardzo chcą być dorosłe i często myślą, że upodabniając się do tego wzorca będą szybciej kobietami.

Warto zwrócić uwagę, że te częste porównywania się nastolatek mogą doprowadzić do kompleksów, czyli silnych negatywnych emocji związanych z jakąś cechą charakteru lub wyglądu, która nie jest akceptowana. Chcąc pomóc dziecku, należy zwrócić szczególną uwagę na te nieakceptowane przez dziecko elementy. Taką rozmowę dobrze jest zacząć wykazując empatię i podkreślając znajomość trudności z jakimi boryka się nastolatka, aczkolwiek może się zdarzyć, że dziecko odrzuci w tym momencie rodzica, uważając, że on nic nie wie na ten temat. Dobrze jest uświadomić jej, że zawsze znajdą się osoby, które mogą być w czymś od nas lepsze/piękniejsze lub gorsze/brzydsze, że warto znać swoje słabe i mocne strony. Znając je można bazować na własnym potencjale, rozwijając go i tym samym tuszując nasze słabsze strony. Prostym narzędziem dla rodzica pomagającym w samoakceptacji jest chwalenie, podkreślając to w czym dziecko sobie radzi, zwracając uwagę gdy się dobrze ubierze czy umaluje – rodzic może wskazać/podpowiedzieć nastolatce jakie ma mocne strony.

Gdy rodzic zauważy kompleksy dziecka powinien im się bliżej przyjrzeć, sprawdzić czy nastolatek w ostatnim czasie nie opuścił się w szkole lub nie zaczął rzadziej spotykać się ze znajomymi, może całkowicie zmienił styl ubierania się. Oczywiście większość z tych zmian może się pojawić i nie być zagrażająca, ale jeżeli się nasilą warto być czujnym.

Kolejną metodą mogącą pomóc jest pokazanie nastolatce, jak może stać się bardziej atrakcyjną, a także zaakceptować siebie taką jaką jest. Rodzic powinien pamiętać, że wygląd zewnętrzny u nastolatek jest bardzo ważny. Chcąc podnieść samoocenę możemy pokazać córce jak wybrać odpowiednią fryzurę lub zasugerować w jakim kroju ubrań wygląda najlepiej, czy jaka forma sportu/diety byłaby najlepsza.

Kiedy nastolatka zrozumie, że siła jest w niej, w środku, nauczy się akceptować siebie i swoje ciało, a także nabierze więcej pewności siebie. Praca z dzieckiem nad jego samooceną jest trudna, ale warta swojej ceny. Należy zawsze pamiętać, że piękno nie ma jednego wzoru i można je odnaleźć w wielu wymiarach.

 Literatura:

Trempała, J. (2011), Psychologia rozwoju człowieka, Warszawa: PWN

Rosenblum, G.D., Lewis M. (2004), Emotional development in adolescence, w: G.R. Adams, M.D. Berzonsky, Blackwell Handbook of Adolescence, Oxford: Blackwell Publishing